AI legt uit. De solver beslist.
Een taalmodel is goed in taal en slecht in garanties. Daarom zit AI in Boscade naast de planning, nooit erin. Stel de assistent hieronder een vraag en let op wat hij wél en niet doet.
Let op de bronregel.
Elk antwoord noemt waar het vandaan komt: het planbord, de ombouwmatrix, de leverdata. Geen bron, geen antwoord.
De assistent verzint geen planning en geen getal. Hij leest de uitkomst van de solver en de regels van jouw fabriek, en zet die om in een zin die een planner om half acht wil horen. Twijfelt hij, dan zegt hij dat en verwijst hij naar het bord.
Wil je iets veranderen, dan wordt de vraag een scenario. De solver rekent het door, de assistent vat samen, en op het bord verschijnt een voorstel met een knop. Die knop is van de planner.
Drie rollen. Eén grens.
Waar AI in Boscade voor is, en de regel die elke rol deelt: niets wordt doorgevoerd zonder akkoord.
- Uitleggen
"Waarom staat PO-1048 op pers 2?" De assistent zoekt de regel die de solver liet kiezen en zegt het in gewone taal: familie A paste niet op één pers vóór 15:30, dus één ombouw op pers 2 was goedkoper dan een late order. Met de bron erbij.
- Vragen stellen
"Hoe ging de forecast van artikel A vorige maand?" De assistent haalt het antwoord uit vraag en voorraad: verwacht, verbruikt, waar de afwijking zat. "Wat gebeurt er als we artikel X een dag opschuiven?" De vraag wordt een scenario. De solver rekent het door, precies zoals de dagelijkse planning, en de assistent vat de uitkomst samen als voorstel. Het bord verandert pas als iemand op Akkoord drukt.
- Invoer klaarzetten
Een order in een e-mail of PDF wordt een ingevuld voorstel: nummer, artikel, aantal, leverdatum. De planner controleert en bevestigt. Een leesfout is zichtbaar vóór hij op het bord staat, niet erna.
Achter de schermen: elke planning maakt de volgende beter.
Naast het uitleggen leest AI ook mee met de geschiedenis — om de solver scherper te zetten, niet om zelf te plannen.
Opslaan
Boscade bewaart elke planning: welke voorstellen zijn overgenomen, waar de werkelijkheid afweek, hoe ombouwtijden in de praktijk uitpakten.
Analyseren met AI
AI haalt patronen uit die historie — ombouwtijden die structureel anders liggen, prioriteiten die knellen, capaciteit die niet klopt — en zet ze om in leesbare inzichten met de cijfers erbij.
Slimmer inrichten
Die inzichten gaan als instellingen terug de solver in, door mensen bekeken. De solver blijft deterministisch en narekenbaar; hij wordt beter afgesteld, geen zwarte doos.
Wat de assistent nooit doet.
- Zelf een planning maken. Dat doet de solver, en alleen de solver.
- Het bord wijzigen. Elke wijziging is een voorstel dat de planner bevestigt.
- Iets versturen: geen mail naar een klant, geen bestelling, geen bericht naar de vloer.
- Een getal verzinnen. Elke uitspraak over tijden, ombouwen of leverdata komt uit het bord en de regelset, met bronvermelding.
Waarom die grens?
Een taalmodel voorspelt woorden. Dat maakt het goed in uitleggen en slecht in garanderen: het kan een planning beschrijven die er overtuigend uitziet maar een leverdatum mist. Een solver kan dat niet, want een leverdatum is voor hem een harde grens. Daarom is de rolverdeling niet een keuze uit voorzichtigheid, maar uit wat elke techniek aantoonbaar kan.
Stel je vragen aan het echte bord.
In een demo zie je de assistent naast een planning met jouw orders, en de solver die hem onderbouwt.